mk top 2012

Friday, May 18, 2012

Feminism from Sukumary characters to Tessa in 22 FK- part-2

 Feminism from Sukumary characters to Tessa in 22 FK- part-2
[നാലാമിടത്തിൽ നടന്ന ഒരു ചർച്ചയുടെ ഭാഗമായി എഴുതിയതാണ് ഈ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളും.  ഇതിന്റെ എഡിറ്റഡ് രൂപങ്ങളാണ് നാലാമിടത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്]

part-1 ഇവിടെ വായിക്കാം. കേരളത്തിൽ ഫെമിനിസം എങ്ങനെ വെറുക്കപ്പെട്ട ഒരു വക്കായി എന്നും അതിന്റെ യദ്ധാർദ്ധ അർത്ഥത്തേക്കുറിച്ചും ആശയങ്ങളെക്കുറിച്ചും പൊതുവായി ഒന്നാം ഭാഗത്തിൽ പറയുന്നു. part-2ൽ പാശ്ചാത്യ ഫെമിനിസം പല വളർച്ചാ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ  ഇന്നെത്തിച്ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു.  കൂടാതെ, നിയോലിബറൽ ഗ്ലോബലിസത്തിൽ ഫെമിനിസം എങ്ങനെ കുത്തകമുതലാളീമാരുടെ കച്ചവടബ്രാൻഡ് -  ‘ബ്രാൻഡു ഫെമിനിസം‘ - ആയി രൂപം കൊണ്ടു എന്നും കേരളത്തിൽ ഈ ട്രെൻഡ് എങ്ങനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നു എന്നുള്ളത് രണ്ടുദാഹരണങ്ങളെ മുന്നിർത്തി  അഭിപ്രായപ്പെടുകയും 
ചെയ്യുന്നു.

(ഒന്നാം ഭാഗത്തു നിന്നു തുടരുന്നു)
 
പാശ്ചാത്യ ഫെമിനിസം.


എന്നാൽ പാശ്ചാത്യഫെമിനിസം യാത്രചെയ്ത വഴി തുലോം വ്യത്യസ്ഥമായിരുന്നു. എന്നു പറഞ്ഞാൽ പാശ്ചാത്യ ഫെമിനിസം വിജയിച്ചു വെന്നിക്കൊടി പാറി എന്നല്ല.  എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ അതു ചിലതൊക്കെ നേടിയപ്പോൾ ചിലതൊക്കെ വിദൂരലോകത്തേക്കു നഷ്ടമായി.  പക്ഷെ പാശ്ചാത്യ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ സ്ത്രീ പ്രശ്നങ്ങളോട് ആത്മാർത്ഥത കാണിച്ചിരുന്നു; വർഗ-വർണ-ലിംഗ അതിരുകൾ പൊളിച്ച് ജനാധിപത്യത്തിന്റേയും മാനവികതയുടേയും മൂല്യങ്ങൾ ഒരു യദ്ധാർത്ഥ്യമാക്കുന്നതിന് അവർ ശ്രമിച്ചു.


അഖില ഹെൻറി എഴുതിയതു പോലെ പാശ്ചാത്യ സംസ്കാരത്തിൽ ഫെമിനിസം മൂന്നു കാലഘട്ടങ്ങളിലെ അവസ്ഥകളായാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.


ഒന്നാം വേവ് ഫെമിനിസം.
പാശ്ചാത്യ എൻലൈറ്റെൻമെന്റ്-ലിബറൽ ആശയങ്ങളെ മുൻ നിർത്തി സ്ത്രീയും പുരുഷനും പരസ്പര പൂരക ശക്തികളാണ് എന്നു വാദിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലമായിരുന്നു.


രണ്ടാം വേവ്
ലോക മഹായുദ്ധ ശേഷ കാലഘട്ടത്തിലെ സ്ത്രീയുടെ അവകാശാധിഷ്ഠിധമായ നീക്കങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളുമായാണ് ഇതിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. ലിബറൽ, സോഷ്യലിസ്റ്റ്/ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളെ മുൻ നിർത്തി വർണ-വർഗ്ഗീയ-ലിംഗ- രാഷ്ട്രീയ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ത്രീകൾ നേരിട്ടിരുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിലേക്ക് കൂട്ടായ ശ്രമങ്ങളിലൂടെ നിയമനിർമ്മാണങ്ങൾക്കു വേണ്ടി അവർ ശ്രമിച്ചു. സാധിച്ചു. സ്ത്രീക്കു അധികാരം രാഷ്ട്രീയമായി സ്ഥാപിച്ചെടുത്ത ഈ ഫെമിനിസത്തെ റാഡിക്കൽ ഫെമിനിസം എന്നും പറയുന്നു.


മൂന്നാം വേവ്


ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ മനസിലാക്കിയത്  ചുരുക്കി എഴുതുന്നു:


1990ന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ തുടങ്ങിയ മൂന്നാം വേവിന്റെ പശ്ചാത്തലം നിയോലിബറൽ മാർക്കറ്റ് വ്യവസ്ഥയുടെ ചൂഷണ ചട്ടങ്ങൾക്കും വ്യവസ്ഥകൾക്കും വിധേയമായ ഒരു പാശ്ചാത്യ, പ്രത്യേകിച്ച് അമേരിക്കൻ സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ, ടെക്നോക്രാറ്റ്, പരിതസ്ഥിതി ആണ്.


വ്യക്തിപരമായതു തന്നെയാണ് രാഷ്ട്രീയമെന്ന ('The Personal Is Political) പ്രമാണത്തിൽ അടിയുറച്ചു നിന്നു പ്രവർത്തിച്ച  തങ്ങളുടെ അമ്മമാർ നേടിക്കൊടുത്ത അവകാശങ്ങൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്,  മൂന്നാം തലമുറയിലെ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ, പക്ഷെ കൂട്ടായ രാഷ്ടീയ ശാക്തീകരണത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു,   പകരം വ്യക്തിനിഷ്ഠമായ ആശയങ്ങളും വികാരങ്ങളും ലൈംഗികതയും ഒളിപ്പിച്ചു വക്കാതെ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വ്യക്തിസ്വത്വവും അധികാരവും സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ മാർഗവും ലക്ഷ്യവും.  അതായിരുന്നു പാരമ്പര്യാധിഷ്ഠിത-സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിലക്കുകളിൽ നിന്നും അനീതികളിൽ നിന്നും മോചനം നേടാൻ അവർ ഉപയോഗിച്ച മെത്തഡോളജികൾ.  പാ‍രമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാരവും അതിരും വിട്ട് സാമൂഹ്യ പരിതസ്ഥിതികളിൽ (social situatedness) രൂപം കൊള്ളുന്ന അവസ്ഥകളായാണ് അവരുടെ വ്യക്തി അടയാളങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ചു  ലൈംഗിക അടയാളങ്ങളെ (identity) അവർ കണ്ടത്.   


അമ്മമാർ മിസ് വേൾഡ് പാജന്റുകളെ മർദ്ദകമായ (oppressive)  മാർക്കറ്റ് ചൂഷണമെന്നു പറഞ്ഞ് ബഹിഷക്കരിച്ചുവെങ്കിൽ  വ്യക്തിത്വ പ്രകടനത്തിലൂടെ, ഫെമിനിസ്റ്റ് അധികാരങ്ങൾ കൈയ്യാളുന്നതിനു വേണ്ടി മക്കൾ മാർക്കറ്റ് ഉൽ‌പ്പന്നങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ വാരിയണിഞ്ഞു.  ലിപ്‌സ്റ്റിക്കും പ്ലക്കിംഗും വാക്സിംഗും ബോട്ടോക്സും റിവീലിംഗും ലോവേയ്സ്റ്റും പങ്ക് സ്റ്റൈലും (punk) -ശരീരം തുളക്കൽ, അസാധാരണ ഹെയർ സ്റ്റൈലുകൾ, അക്രമാസക്ത റോക്ക് സംഗീതം, ശരീര വസ്ത്ര മേക്കപ്പുകൾ- അവരുടെ വ്യക്തിഗത അധികാരത്തിന്റെ (individualistic empowerment) ഭാഗങ്ങളായി.  കന്യകയും വേശ്യയും കേവലം  രൂപപ്പെടലുകൾ മാത്രമായതിനാൽ 'I am a slut' എന്നു പറയുന്നതും അധികാരം കൈയ്യാളലായി.  തങ്ങളുടെ ശരീരം കൊണ്ടും ലൈംഗികത കൊണ്ടും തങ്ങൾ കാണിക്കുന്നതെന്തും അധികാര-സ്ഥാപനത്തിനായതിനാൽ  അതിൽ മറ്റുള്ളവർ ഇടപെടരുത് എന്നായി അവരുടെ യുക്തി. അതിനാൽ തങ്ങളുടെ അപ്പിയറൻസ് (വേഷധാരണം, മേക്കപ്പ്) ബലാൽ സംഗ സംസ്കാരത്തിനു കാരണമാകുന്നു എന്നുള്ളത് യുക്തിക്കു നിരക്കാത്ത ഒരാരോപണമായി അവർ പുച്ഛിച്ചു, എതിർത്തു.   അത്തരം ആരോപണങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമാ‍യ ഫെമിനിസ്റ്റ് ആക്റ്റിവിസം പ്രയോഗിച്ചു. (slut walk)


They flaunt their femininity and seek to reclaim
formerly derogatory labels such as “slut” and “bitch,” while stubbornly venturing
into male-dominated spaces with third-wave confidence to claim positions
of power.... Third-wave feminists want to avoid stepping into mutually oppressive static categories, and they call for acceptance of a chaotic world, while simultaneously embracing ambiguity
and forming new alliances. Thus, third-wave feminisms are defined not by
common theoretical and political standpoint(s), but rather by the use of
performance, mimicry, and subversion as rhetorical strategies.






രണ്ടാം വേവിൽ നിന്ന് മൂന്നാം വേവിലേക്ക് എങ്ങനെ എത്തിച്ചേർന്നു എന്നുള്ളതു പാശ്ചാത്യലോകത്ത് ഫെമിനിസ്റ്റ് അക്കാദമീഷ്യൻസിന്റെ  പഠനവിഷയമാണ്.


സാമ്പത്തിക രംഗങ്ങളിൽ സ്വകാര്യവൽക്കരണം കൂടിയപ്പോൾ പാരമ്പര്യ സ്ഥാപനങ്ങളായ കുടുംബത്തിന്റേയും ഗവണ്മെന്റിന്റേയും ശക്തിയും സ്വാധീനവും കുറഞ്ഞു.  ഉയർന്ന വരുമാനക്കാരനും താണ വരുമാനക്കാരനും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കൂടി. ഉയർന്ന വരുമാനക്കാരിൽ ആൺ-പെൺ തുല്യത ഇല്ലാതെയായി.  സ്വത്ത് എതാനും പേരുടെ കൈയ്യിൽ ഒതുങ്ങി.  പുരുഷാധിപത്യം മുതലാളിത്ത പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെ പേരിൽ ശക്തമായി. ഇതൊക്കെയാണ് അവയിൽ ചില പഠനങ്ങളുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ.


പാരമ്പര്യ വ്യവസ്ഥകളിലെ അനീതികളോടുള്ള  കീഴ്വഴക്കങ്ങളില്ലാത്ത (unconventional) പ്രതിഷേധവും അവക്കു പകരം വന്ന പുരുഷാധിപത്യ-നിയോ-ലിബറൽ മാർക്കറ്റ് വ്യവസ്ഥയിലെ സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങളും അതിനോടു ചേർന്നു വന്ന ടെക്നോക്രാറ്റിക് സംസ്കാരവും പശ്ചാത്തലമായി  രൂപം കൊണ്ട ഒരു കേവല ഭൌതിക (material), യാന്ത്രിക( mechanical) വ്യക്തിസ്വത്വമായിരിക്കാം മൂന്നാംവേവിന്റെ പ്രേരക ശക്തി.


ബ്രാൻഡ് ഫെമിനിസം.


മൂന്നാം വേവ് ഫെമിനിസത്തിന്റെ ഒരു കച്ചവട ചൂഷണ ആവിഷ്ക്കാരമാണ്, ബ്രാൻഡ് ഫെമിനിസം.


ബ്രാൻഡിംഗ് എന്നു പറയുന്നത്, ഒരു നിയോലിബറൽ കച്ചവടതന്ത്രമാണ്.  അതായത് പ്രോഡക്ട് വിൽ‌പ്പനയേക്കാൾ കൂടുതലായി പ്രോഡക്ടിന്റെ ലോഗോവിൽ‌പ്പന. ഈ ലോഗോയുടെ വിവിധതരം പ്രകടനങ്ങളിലൂടെയാണ്  മാർക്കറ്റിന്റെ മനുഷ്യാധിപത്യം നടപ്പാക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും പ്രവർത്തികളും എങ്ങനെ തങ്ങൾക്കു നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും എന്നുള്ളതാണ് ഈ ലോഗോ കച്ചവടത്തിന്റെ തന്ത്രവും മാർഗ്ഗവും. ഇതിനു വേണ്ടി ഓർവീലിയൻ ഡബിൾ തിങ്കിങ്ങിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ ധാരാളമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുമുണ്ട്. ‘Double-thinking is rife in a branded world—testament to the hollowing out of thought itself that is one of its effects: colonization is world-unity; war is peace. Botox (paralysis of facial muscle) is self-expression. Obama is the peace candidate’.




ഈ ലോഗോ സർക്കുലേഷനുവേണ്ടി ‘product space’(മാർക്കറ്റ് ഇടങ്ങൾ) ആവശ്യമാണ്.  ചന്ദ്രനിൽ വരെ തങ്ങളുടെ ലോഗോകൾ എത്തിക്കണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്ന കച്ചവടക്കാർ, സ്ത്രീയെ ഒരു മാർക്കറ്റ് ഇടമായി (കോളണി) ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് ബ്രാൻഡ് ഫെമിനിസം.  കച്ചവടക്കാർ ഈ രംഗത്തു ബില്ല്യൺ കണക്കിന്  മുതൽ മുടക്കിനു തയ്യാറാകുന്നത് ഇതിന്റെ വലിയ കച്ചവട സാദ്ധ്യതകളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

കേരളവും ബ്രാൻഡ് ഫെമിനിസവും.


അഖില ഹെൻ‌റി, കേരളത്തിന്റെ ഫെമിനിസം ഇതിൽ ഏതു വേവിൽ പെടുന്നു എന്നു പറയുക ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന്  പറഞ്ഞിരുന്നു.  അതിനോടു ഞാനും യോജിക്കുന്നു എങ്കിലും,  എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഇപ്പോൾ കേരളത്തിൽ മൂന്നാം വേവ് ബ്രാൻഡ് ഫെമിനിസത്തിന്റെ വ്യക്തമായ കച്ചവട അടയാളങ്ങളുണ്ട്.  ഇമ്മാനുവൽ സിൽക്കിന്റെ പരസ്യത്തിൽ പങ്ക് സ്റ്റൈലിൽ നിൽക്കുന്ന ഷാ-രുക് ഖാനെ നോക്കു.  വനിതകളുടെ ‘പങ്ക്’ സ്റ്റൈൽ കേരളമോഡലിൽ തന്നെ ആണ് ചമച്ചിരിക്കുന്നത്.  അത് ഇമ്മാനുവേലുകളും, ആലൂക്കാസുകളും, മലബാർ ഗോൾഡുകളും പിന്നെ ഞാൻ പേരു മറന്നു പോയ അനേകം ഗോൾഡുകളും ഒത്തൊരുമിച്ച് തീരുമാനിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്നതാണ്.  ഇനി വനിതാ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ നോക്കൂ.  ഇതെല്ലാം ബ്രാൻഡ് ഫെമിസിനത്തിന്റെ വ്യക്തമായ അടയാളങ്ങളും തെളിവുകളുമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്താണ്?


പിന്നെ ഒരു വ്യത്യാസം, ഈ പങ്ക് സ്റ്റൈൽ കേരളത്തിന്റെ ഒരു ഗ്രാസ്-റൂട്ട് വളർച്ചയല്ല.  കച്ചവട സ്ഥാപനങ്ങൾ മുകളിൽ നിന്നടിച്ചേൽ‌പ്പിക്കുന്ന ഒരു ടോപ്പ്-ഡൌൺ ട്രെൻഡാണിത്.

ഇനി തെരേസയുടെ ലേഖനത്തിനു പ്രേരിപ്പിച്ച രണ്ടു മാദ്ധ്യമ-കച്ചവട ഉൽ‌പ്പന്നങ്ങളിലേക്ക്  വരാം. ഒന്ന്, സുനിതാ മഠത്തിന്റെ ഇന്ദുലേഖാ പരസ്യം, രണ്ട്, ആഷിക് അബുവിന്റെ 22FK എന്ന സിനിമ.  ഈ രണ്ടുൽ‌പ്പന്നങ്ങളും ഇന്നു വളരെയധികം സോഷ്യൽ മാദ്ധ്യമ ചർച്ചകൾക്കു വിഷയമായിരിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും ആകേണ്ടതുമാണ്. 


ഇവ രണ്ടും കേരളത്തിൽ  കച്ചവടക്കാർ എങ്ങനെ ബ്രാ‍ൻഡു ഫെമിനിസത്തിൽ കൈവക്കുന്നു എന്നുള്ളതിന്റെ  ഉത്തമ ഉദാഹരണങ്ങളായാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.  ഓർവീലിയൻ ഡബിൾ തിങ്കിങ് (“....doublethink is the method of directly controlling thought ”) എങ്ങനെ ഇതിൽ രണ്ടിലും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു നോക്കാം.


മുടിയാണ് ആൺശല്യത്തിനു കാരണമെന്ന് ഇന്ദുലേഖയിലെ ഫെമിനിസ്റ്റു പരസ്യക്കാരി പറയുന്നു.  അതിനൊരു പരിഹാരമായി മുടി നീട്ടിവളർത്തി മനക്കരുത്തും ഉള്ളുറപ്പും നേടി ‘ഇവന്മാരെ‘ നേരിടണമെന്നും.   ഇതൊക്കെ പരസ്പര വിരുദ്ധ ആശയങ്ങളാണ്. തന്നെയുമല്ല ഒന്നു നേരും മറ്റതു നുണയുമാണ്.  പക്ഷെ മനുഷ്യ മനസുകൾക്കു പൊതുവെ ഇതു രണ്ടിനെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നു; അതു പോലെ ഒന്നിനെ മറക്കാനും, അങ്ങനെ മറന്നു എന്നുള്ളതു മറക്കാനും. (ഇതാണ് ഓർവീലിയൻ ഡബിൾ തിങ്കിംഗിന്റെ ചുരുക്കം).  അപ്പോൾ , ശക്തമായ ഭാഷയിൽ  അച്ചടക്കമായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നെറ്റിക്കൊരു വലിയ പൊട്ടും തൊട്ട് ഒരു ‘പെൺപക്ഷക്കാരി’ പറയുന്നു : ആൺപീഡനത്തിൽ നിന്നു രക്ഷനേടുന്നതിനു തലമുടി നീട്ടി വളർത്തു.  അതാരും മറക്കില്ല. അപ്പോൾ അതാ വരുന്നു, ചിരപരിചിതമായ ഒരു ലോഗോ-ഇന്ദുലേഖാ ഹെയർ ഓയിൽ.  തിയറി മാത്രമല്ല, ഒരു പ്രായോഗിക രംഗവും, ഇതിൽ കൂടുതലെന്തുവേണം.  പെൺപീഡനം, പെൺ തലമുടി എന്നു പറയുമ്പോഴൊക്കെ ഇനി ഇന്ദു ലേഖ ഹെയർ ഓയിൽ മനസിൽ താനേ വന്നു കൊള്ളും. 


22FK യെക്കുറിച്ച് വി.എം ദേവദാസിന്റെ റിവ്യൂവിൽ അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “ എന്നാൽ ‌ആ പര­സ്യ­ങ്ങ­ളിൽ നി­ന്നും വി­രു­ദ്ധ­മാ­യി ­ഫെ­മി­നി­സം­ എന്ന ‌ പുരോഗമനാശയത്തേ­യും കമ്പോ­ള­വ്യ­വ­ഹാ­ര­ത്തി­ന് അനു­യോ­ജ്യ­മായ വി­ധം 'ച­ര­ക്കാ­'­ക്കി­ക്കൊ­ടു­ത്തു എന്നി­ട­ത്താ­ണ് കൊ­ട്ടി­ഘോ­ഷി­ക്ക­പ്പെ­ട്ട് എത്തി­യെ­ങ്കി­ലും ആശ­യ­പ­ര­മാ­യി ഈ സി­നിമ പരാ­ജ­യ­പ്പെ­ടു­ന്ന­ത്’. ­


അഖില ഹെൻറി ഈ സിനിമയെക്കുറിച്ചുള്ള റിവ്യൂവിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ്: “ആ­ഷി­ക് അബു­വു­മാ­യി എനി­ക്കു­ള്ള വി­യോ­ജി­പ്പ് അദ്ദേ­ഹ­ത്തി­ന്റെ തി­രി­ച്ചു­പോ­ക്കു­ക­ളോ­ടാ­ണ്. ഒരു കാ­ര്യം പറഞ്ഞ് അടു­ത്ത ഷോ­ട്ടില്‍ അതി­നെ എതിര്‍­ത്തു പറ­യു­ന്ന ആ സ്വ­ഭാ­വം. അത് ഭീ­രു­ത്വ­മാ­ണ്. ഒന്നു­കില്‍ ഒരു കാ­ര്യ പറ­യു­ക. അല്ലെ­ങ്കില്‍ പറ­യാ­തി­രി­ക്കു­ക”.


ഇതൊരു ഭീരുത്വമാണോ? ഡബിൾ തിങ്കിംങ്ങിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ  തുറക്കുന്ന പ്രയോഗങ്ങളാണോ?  ഡബിൾ തിങ്കിംഗിൽ കാ‍ണികൾക്ക് മറക്കണമെന്നുള്ളത് മറക്കാം.  അപ്പോൾ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ അവർക്കു വേണ്ടാത്തതും ഫെമിനിസ്റ്റ് അല്ലാത്തവർ അവർക്കു വേണ്ടാത്തതും മറക്കും.ഭൂരിപക്ഷത്തിനും സംതൃപ്തി.


എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ആഷിക് അബു ഏറ്റവും വലിയ അപരാധം  ചെയ്തതു കേരളത്തിലെ ഫെമിനിസ്റ്റുകളോടാണ്.   ടെസ്സയെ ഒരു മുന്നാം വേവ് ഫെമിനിസ്റ്റിന്റെ ഫ്രെയിമിലാണ് അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.  അവളുടെ പരമ്പരാഗത/ സാമൂഹ്യ ‘സ്വത്വ ഘടകങ്ങളിൽ’ -വീട്ടുപേര്, പിതാവിന്റെ പേര്-ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ, വ്യസ്ഥാപിത സ്ഥാപനങ്ങളോടുള്ള -നിയമവ്യവസ്ഥ-‘പരിഹാസം’, ഞാനൊരു കന്യകയല്ല എന്നു തുറന്നു പറയൽ,  ലിംഗ രീതികളോടുള്ള  നിസ്സാരത്വം-ലിഗം മുറിച്ചുകളയൽ, വീണ്ടും അയാളോടു സ്നേഹമാണെന്നു പറയൽ- ഇവയൊക്കെ അങ്ങനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു.


മുകളിൽ ഞാൻ എഴുതിയിരുന്നു കേരളത്തിൽ ഒരു മൂന്നാം വേവ് ഫെമിനിസത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, മാർക്കറ്റിന്റെ ടോപ് ഡൌൺ സൃഷ്ടിയാണ് എന്ന്.  ഇങ്ങനെയാണെന്നാണ് എന്റെ ധാരണ. (വായനക്കാർ ഇതിനെക്കുറിച്ചു പറയുക) എന്റെ ധാരണ ശരിയാണെങ്കിൽ ടെസ്സ എന്ന  മൂന്നാം വേവ് ഫെമിനിസ്റ്റിനെ സിനിമ മുതലാളിമാർ സൃഷ്ടിച്ച് കാണികളുടെ നടുവിലേക്കെറിഞ്ഞുകൊടുത്തിരിക്കുന്നു.   എന്നിട്ടു പരസ്യത്തിൽ ഇതൊരു ഫെമിനിസ്റ്റ്  പടമാണെന്നു പറയുന്നു.  അപ്പോൾ പടം കാണുന്നവരുടെ മനസ്സുകളിൽ ഫെമിനിസ്റ്റു എന്നു പറഞ്ഞാൽ അതു ടെസ്സയെ പോലെയിരിക്കും എന്ന ബോധം ഉണ്ടാക്കുന്നു.


ടെസ്സയെ പോലെയാണോ കേരളത്തിലെ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ? ഇതു കേരളത്തിലെ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ ചർച്ച ചെയ്തു തീരുമാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്.  അങ്ങനെയല്ലെങ്കിൽ ടെസ്സ എന്ന ഫെമിനിസ്റ്റ് കേരള ഫെമിനിസത്തിന്റെ നേർക്കുള്ള ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്.  പൊതുധാരണയിൽ ഫെമിനിസ്റ്റുകളെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ധാരണകൾ വളരാൻ ഇതു കാരണമാകും.  ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ  ബലാൽസംഗം ചെയ്യപ്പെടുന്നതും അവരോടു ചെയ്യുന്ന മറ്റ് ലൈംഗിക അസംബന്ധങ്ങളും ന്യായികരിക്കപ്പെടാൻ ഇടയായേക്കും.  ഇതു കൂടുതൽ ലൈംഗിക അരാജകത്വത്തിലേക്കു കേരളത്തെ നയിച്ചേക്കാം. സുകുമാരിയുടെ ഫെമിനിസ്റ്റ് കഥാപാത്രങ്ങളേക്കാൾ വളരെയധികം സമൂഹ്യ, രാഷ്ട്രീയ, ലൈംഗിക സ്വാധീനമുള്ളവളാ‍ണ് റീമ കല്ലുങ്കലിന്റ് ടെസ്സ.



ഇഷ്ടമുള്ള ജീവിതം ജീവിച്ച്, ഇഷ്ടമുള്ള ഭർത്താവിനെ തിരഞ്ഞെടുത്ത്, ജീവിതം പ്ലാൻ ചെയ്തു ജീവിക്കാൻ ചിലർക്കു കഴിയുന്നു. അതിലൂടെ അവർക്കു മനക്കരുത്ത് കിട്ടുന്നതു സ്വാഭാവികമാണ്.  പക്ഷെ ആ മനക്കരുത്തിന്റെ യുക്തിയിൽ സ്വയം വേലികെട്ടി  പുറത്തേക്കു നോക്കാതെയിരുന്നാൽ  പുറത്തുള്ള പ്രളയവും കൊടുങ്കാറ്റുംകാണാൻ കഴിയില്ല.


തെരെസ ബ്രാൻഡ്  ഫെമിനിസത്തിൽ അസ്വസ്ഥയാണെന്നു സ്വയം പറയുമ്പോഴും അതു പ്രൊമോട്ടു ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിഗത അധികാരരൂപീകരണമാണ് (individualistic empowerment) ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണിച്ച് അഭികാമ്യം എന്നു പറയുന്നത്.  മറിച്ച് അവകാശ സ്ഥാപനത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കൂട്ടായ ശ്രങ്ങളെ തള്ളീപ്പറയുന്നുമുണ്ട്.


തെരേസ പാശ്ചാത്യ സംസ്കാരത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും അതിലനുഭവിക്കുന്ന സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ചും എഴുതി. പക്ഷെ അതവിടെ തനിയെ ഉണ്ടായതല്ല. തങ്ങളുടേയും മറ്റുള്ളവരുടേയും അവകാശങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്ഥാപിച്ചു കിട്ടുന്നതിനും അനീതിയോട് എതിർക്കുന്നതിനും ആത്മസമർപ്പണം ചെയ്ത അനേകം സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടായ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണത്. അതു മനസിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിൽ എന്തു പറയണമെന്നറിഞ്ഞു കൂടാ.  അതിനു വിപരീതമായി കേരളത്തിലനുഭവിക്കുന്ന ആൺ തുറിച്ചുനോട്ടങ്ങളിൽ അസ്വസ്ഥയാകേണ്ടിവരുന്നതെന്താണെന്നും ചിന്തിക്കുക. 


സ്ത്രീയുടെ /പെണ്ണിന്റെ ജനാധിപത്യ അവകാശമാണ്  അവളു ടെനേർക്കുള്ള അനീതികൾക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കുക എന്നുള്ളത്.   ഈ അവകാശം പക്ഷെ ഒറ്റക്കു സാധിച്ചെടുക്കാൻ എല്ലാവർക്കും കഴിയില്ല. കഴിയാത്തവർക്കു വേണ്ടി കൂട്ടായ സഹായ ശ്രമങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.


പാശ്ചാത്യ മൂന്നാം വേവിന്റെ കാരണം, അവിടുത്തെ നിയോലിബറൽ കച്ചവടവ്യവസ്ഥിതി വരുത്തിവച്ച സാമ്പത്തികച്യുതിയും,  അതോടൊപ്പം വന്ന റ്റെക്നോക്രസിയും ചെർന്നതാണെന്ന്  നേരത്തേ പറഞ്ഞിരുന്നുവല്ലോ.   ഗവണ്മെന്റ്, കുടുംബം തുടങ്ങിയ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പിൻ വാങ്ങൽ കൂടിയാണ് ഈ അവസ്ഥക്കു കാരണമായത്.  ശക്തവും നീതിപൂർവകവുമായ വ്യവസ്ഥാപിത സ്ഥാപനങ്ങളുടെ-ഗവണ്മെന്റ്, രാഷ്ട്ര്രീയം, കോടതി, കുടുംബം, കൂട്ടായ പ്രവർത്തനം- ആവശ്യകതകളിലേക്കും അവയുടെ ഉത്തരവാദിത്തപരമായ നടത്തിപ്പിന്റെ ആവശ്യത്തിലേക്കുമാണ് ഈ അവസ്ഥ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.


  അവകാശങ്ങൾ കളക്റ്റീവ് ആയി നേടിയെടുക്കുന്നതിനു കേരളത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ ശക്തമായ ഫെമിനിസ്റ്റു മൂ‍വുകൾ ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്.  അതു പൊലെ,  സ്ത്രീ ശാക്തീകരണത്തിന്റെ മൂർത്തികളാണ് തങ്ങൾ എന്നു പൊതു ലോകത്തെ ധരിപ്പിച്ച്, അതിനു പകരം കിട്ടുന്ന വ്യക്തി-അധികാര ഇമേജുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിന്റേയും തലമുടിയുടേയും കച്ചവട സാധ്യതകളുടെ കൂട്ടിക്കൊടുപ്പു നടത്തുന്ന ഫെമിനിസത്തിന്റേയും സിനിമാ ആർട്ടിന്റെയും കള്ള നാണയങ്ങളെ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുമുണ്ട്.   

*********


കുറിപ്പ്: ഈ പോസ്റ്റിലെ വിവരങ്ങൾക്കു പൂർണത അവകാശപ്പെടുന്നില്ല.  തെറ്റുകൾ കാണുന്നത് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുക)
Ref:
http://en.wikipedia.org/wiki/Feminism_in_India


http://www.sagepub.com/upm-data/6236_Chapter_1_Krolokke_2nd_Rev_Final_Pdf.pdf


http://www.leslieheywood.com/Benjamins.pdf
http://kmiriam.wordpress.com/2011/10/23/branding-feminism/

Read more »

Saturday, May 12, 2012

Feminism from Sukumary charactors to Tessa in 22FK

സുകുമാരി മോഡൽ-കേരള ഫെമിനിസ്റ്റ്  ?
Sukumari Model-Kerala Feminists ? 

[നാലാമിടത്തിൽ നടക്കുന്ന ഫെമിനിസം  ചർച്ചയുടെ ഭാഗമായി എഴുതിയ പോസ്റ്റിന്റെ ഒന്നാം ഭാഗം. നാലമിടത്തിൽ ഇതിന്റെ ഏഡിറ്റഡ് വേർഷനാണ്  പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്]

‘ഫെമിനിസം’ എന്ന ബ്രാൻഡും കേരളസ്ത്രീത്വത്തിന്റെ “ഫാവിയും“ എന്ന തെരേസയുടെ പോസ്റ്റ് വായിച്ചപ്പോൾ തോന്നിയ ഒരു സംശയമാണ്, എന്താണീ ഫെമിനിസം എന്ന ബ്രാൻഡ് അഥവാ ‘ബ്രാൻഡ്’ ഫെമിനിസം; ഇതു സാധാരണ ഫെമിനിസമാണോ, വ്യത്യാസമാണോ? പോസ്റ്റിൽ എവിടെയെങ്കിലും വെളിപ്പെടുത്തുമെന്നു കരുതി. അതുണ്ടായില്ല.
ഇപ്പോൾ പലയിടത്തായി സ്ത്രീശക്തിയെപ്പറ്റിയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെപ്പറ്റിയും ഉള്ള ചർച്ചകൾ വായിച്ചപ്പോഴുണ്ടായ അസ്വസ്ഥതകളാണ് തന്റെ ലേഖനത്തിന്റെ പ്രചോദനം എന്നു തെരെസ പറയുന്നുണ്ട്.
അതൊടെ താൻ ഒരു ഫെമിനിസ്റ്റല്ലെന്നും, പുരുഷവിദ്വേഷിയല്ലെന്നും, സ്ത്രീയുടെ യഥാർത്ഥ കരുത്ത്  ഉള്ളുറപ്പാണ് എന്നും പറയുന്നു. തെരേസയുടെ വിശദീകരണത്തിൽ ഫെമിനിസ്റ്റ് എന്നാൽ, സ്ത്രീയുടെ യഥാർത്ഥ കരുത്തും ഉള്ളുറപ്പും ഇല്ലാത്തവൾ  എന്ന യുക്തിയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്

ആരാണീ ഫെമിനിസ്റ്റ്? എന്താണീ ഫെമിനിസം? (Who is a feminst & What is feminism)

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മുകളിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം ആവശ്യമാണെന്നു തോന്നുന്നു. .

ഇന്നു നാഴികക്കു നാൽ‌പ്പതു വട്ടം എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ പ്രിന്റ് മീഡിയകളിലും വെർച്ച്വൽ മീഡിയകളിലും സ്ത്രീയുടെ നേർക്ക് അനുകൂലമായും പ്രതികൂലമായും വിക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വാക്കാണ് ഫെമിനിസം. എങ്കിലും ഫെമിനിസ്റ്റ്  ആരാണ് , എന്താണീ ഫെമിനിസം എന്നുള്ളതിനേക്കുറിച്ച് ശരിയായ ധാരണകൾ ഇല്ലാത്തതും അഥവാ തെറ്റായ ധാരണകളും പ്രാക്റ്റീസുകളും ഉള്ള ഒരു നാടാണ്  നമ്മുടേത്.  ഈ സാഹചര്യത്തിൽ തെരേസയുടെ യുക്തി ധാരാളം കുഴപ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

സിജി സുരേന്ദ്രനും അഖില ഹെൻറിയും സുന്ദരമായി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു കേരളത്തിന്റെ പൊതുമനസാക്ഷിയിൽ, ഒരു പുരുഷ വർഗീയാധിപത്യ കച്ചവട സ്ഥാപനമായ സിനിമയെന്ന മാദ്ധ്യമം, മനപൂർവം വരച്ചിട്ട ഫെമിനിസ്റ്റ് ഇമേജിനെക്കുറിച്ച്.  ഇവർ രണ്ടു പേരെയുംകാൾ വളരെ മുൻപു കേരളത്തിൽ വളർന്നവളാണ് ഞാൻ. ഭർത്താവിനെ തല്ലി മൂലയിലിരുത്തി, ജാഡപറഞ്ഞു രസിച്ച്, സ്ലീവ്ലെസ് ബ്ലൌസും, ബോബുചെയ്ത മുടിയുമായി അവതരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സെലുലോയിഡ് സുകുമാരി കഥാപാത്രങ്ങളാണ് എന്നെയും ഫെമിനിസത്തിന്റെ ഹരി:ശ്രീ പഠിപ്പിച്ചത്.

നമ്മുടെ കുടുംബ- സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയും ഫെമിനിസ്റ്റും (A feminist in the context of our social realities)

ഇനി നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ, സമൂഹത്തിന്റെ, യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കൊന്നു കടന്നു വരാം. അവിടെ സ്ത്രീകൾക്കെന്താ ഒരു കുഴപ്പം, വീടില്ലേ? തുണിയില്ലേ? സംരക്ഷണമില്ലേ? മൂന്നുനേരത്തെ ഭക്ഷണമില്ലേ? എന്നിങ്ങനെ  ധാരാളം പേർ ചോദിക്കാറുണ്ട്.  അങ്ങനെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങളെ പ്പറ്റി വിഷമിക്കുന്നവർക്കു മനസിൽ ഒരിക്കലും ഇന്നും കടന്നു വരാത്ത ഒരാശയമാണ് ഫെമിനിസം.  പക്ഷെ ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കു പുറത്തു മറ്റു ചോദ്യങ്ങളും തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുണ്ട് എന്നു മനസിലാക്കുന്നവരാണ് പൊതുവെ ഇന്നത്തെ സ്ത്രീകൾ. അവർക്ക് അടുക്കളക്കു പുറത്തുള്ള ഒരു ലോകം ഇന്നു പരിചിതമാണ്. അവർ ഡിഗ്രികൾ നേടി, ഉദ്യോഗം നേടി, ശമ്പളം നേടി,  കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക പങ്കാളിത്തം വഹിക്കുന്നവരായി, പ്രവാസിഭർത്താക്കന്മാരുടെ അഭാവത്തിൽ കുടുംബം സംരക്ഷിക്കുന്നവരായി. അങ്ങനെ ധാരാളം ചുമതല കൈമാറ്റങ്ങൾ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്.  പക്ഷെ കുടുംബത്തിലെ പ്രധാന തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന അവസരത്തിൽ അതേ സ്ത്രീകൾ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നില്ലേ എന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ, ഇല്ല എന്നാണവരുടെ ഉത്തരമെങ്കിൽ നന്നായി. ഉണ്ട് എന്നാണുത്തരമെങ്കിൽ, അങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുന്ന സ്ത്രീക്ക് എന്തു പറ്റുന്നു? അവൾ അഹങ്കാരിയാണെന്നും, തോന്ന്യാസക്കാരിയാണെന്നും, കുടുംബത്തിനു യോജിക്കാത്തവളാണെന്നും മറ്റും മറ്റും ഉള്ള ലേബലുകളിൽ കുടുംബത്തിലുള്ളവർ അവളുടെ ജീവിതം നിത്യ നരകത്തിലാക്കുന്നു. വീട്ടുകാർ ലേബലു ചാർത്തിയവരെ നാട്ടുകാരും സമൂഹവും വീണ്ടും അധിക്ഷേപ ലേബലുകൾ ചാർത്തുന്നു. ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ സ്വന്തം ആശയങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളും മുന്നോട്ടു വച്ച് അംഗീകാരം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന, അനീതികൾക്കെതിരെ ചെറുത്തു നിൽക്കണമെന്നു ചിന്തിക്കുന്ന  ഇത്തരം സ്ത്രീകളെ തേടിപ്പിടിച്ചു ചെല്ലുന്ന മറ്റൊരു ലേബലാണ്  സുകുമാരി മോഡൽ ‘ഫെമിനിസ്റ്റ്‘.  ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഭയന്ന് സ്ത്രീ നിശബ്ദയാകുന്നു.

എന്റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടിൽ തന്നോടു ചെയ്യുന്ന അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കണം എന്ന ആശയം മനസിൽ വച്ചു പുലർത്തുന്ന ഏതു സ്ത്രീയും ഫെമിനിസ്റ്റാണ്.    അങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീ മുന്നോട്ടു വന്ന് ഞാനൊരു ഫെമിനിസ്റ്റാണ് എന്നു സ്വയം പ്രഖ്യപിക്കാൻ കഴിവു കാണിക്കണം. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നാമുൾപ്പെടെയുള്ള സമൂഹത്തോടു നീതി ചെയ്യുന്നത്.  തന്നോടുള്ള അനീതി യഥാർത്ഥമാണെന്ന് അപ്പോൾ മാത്രമേ സ്ത്രീകൾ തിരിച്ചറിയൂ. (ഇത്തരുണത്തിൽ ഞാൻ പറയുന്നു ഞാനൊരു ഫെമിനിസ്റ്റാണ്.)

അങ്ങനെ മുന്നോട്ടു വരുന്നവരിൽ ചിലർക്കൊക്കെ അവരുടെ മുൻപിൽ പടുത്തുയർത്തിയിരിക്കുന്ന വിലക്കുകളുടെ കറുത്ത ഭിത്തികൾ  താണ്ടി പുറത്തു കടക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ ഇന്നു കിട്ടുന്നുണ്ട്.  നല്ലതാണ്.  എങ്കിലും, നല്ല ഒരു ഭൂരിപക്ഷത്തിനും ഈ അവസരങ്ങൾ  വിലക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാണ്. അവർ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ നട്ടം തിരിഞ്ഞ്, കണ്ണീരൊഴുക്കി ജീവിക്കയാണ്.  അവരിൽ സാമ്പത്തിക  ഭദ്രത ഉള്ളവരും ഇല്ലാത്തവരും ഉണ്ട്.  തെരേസയുടെ ഉൾക്കരുത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ചേരിതിരിവ്, അവരുടെ മനസിൽ വീണ്ടും പതിക്കുന്ന മഞ്ഞുകല്ലുകൾ ആയിട്ടാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്.


ഫെമിനിസത്തിനു നേരെയുള്ള കലിപ്പുകൾ യാദൃശ്ചികമല്ല.

സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ മാനിക്കപ്പെടണമെന്നും, നീതി ലഭിക്കണമെന്നും, സ്നേഹിക്കപ്പെടണമെന്നും പ്രണയിക്കപ്പെടണമെന്നും , സ്വന്തം സ്വത്വം അംഗീകരിക്കപ്പെടണമെന്നുമുള്ളതൊക്കെ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ സ്വാഭാവികമായ താല്പര്യങ്ങളാണ്.  എന്നാൽ സ്ത്രീയുടെ താല്പര്യങ്ങളെ അപകടമായും, മുളയിലെ നുള്ളിക്കളയണമെന്നും, അവർ രണ്ടാം കിട വ്യക്തികളാണെന്നുമുള്ള പ്രമാണങ്ങൾക്ക് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ചീഞ്ഞ നാറ്റമുണ്ട്.  അതിനൊരു അധിനിവേശ, വർഗ്ഗീയ പുരുഷാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രമുണ്ട്.  മലയാളിയുടെ ഭൂരിപക്ഷ കുടുംബവും ഇന്നും ഈ ചരിത്രത്തിന്റെ പുനരാവിഷ്കാരമാണ് കുടുംബത്തിന്റെ ‘അന്തസ്സെന്നും ആഭിജാത്യമെന്നും’ പറഞ്ഞ് ആഘോഷിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ പുരുഷന്റെ സാമ്പത്തിക മേൽനോട്ടക്കുറവ്, പ്ലാനിങ്ങില്ലായ്മ,  പാസിവിറ്റി, ചിന്താശേഷിയില്ലായ്മ, വിഷൻ ഇല്ലായ്മ ഇതിന്റെയൊക്കെ പേരിൽ എത്ര കുടുംബങ്ങളാണ് ഇന്നനാഥമാകുന്നത്.  അതിലാർക്കും കലിപ്പില്ല. സാമൂഹികമായ വിലക്കുകളുമില്ല. പ്രത്യുത അതു വിധിയാണെന്നു കരുതി സമാധാനിക്കുകയോ, ജീവൻ ഒടുക്കുകയോ സമൂഹത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളും സ്വഭാവങ്ങളുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

അടിമത്വം, അധിനിവേശം, അന്യായമായ അടിച്ചമർത്തൽ, ഇവക്കൊക്കെ എതിരായി ചിന്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും പ്രതിഷേധിക്കുകയും അതിനെ ലോക ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടു വന്നു പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവമാണ്. മനുഷ്യന്റെ സബ് -സെറ്റായ സ്ത്രീകളും സമാന സാഹചര്യങ്ങളിൽ അങ്ങനെ സ്വാഭാവികമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.  അഥവാ അങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ ഉണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ് .

(ഇപ്പറഞ്ഞതു കോണ്ട് പുരുഷന്റെ നേരെ കുടുംബത്തിലും സമൂഹത്തിലും അനീതിയില്ല എന്നല്ല. അതു സമാനമായ ഒരു പ്രശ്നവുമാണ്.  അതും സമാന്തരമായി പഠിക്കേണ്ട വിഷയം തന്നെയാണ്)

ഇതുപത്തി ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഫെമിനിസ്റ്റ് അവസ്ഥ

എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സമൂഹങ്ങളിലെ, ദേശങ്ങളിലെ, രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ ഫെമിനിസത്തോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഒരു വൻ ചിത്രമെടുത്താൽ എന്താണവസ്ഥ?

പ്രായഭേദമെന്യേ, ദേശ, രാഷ്ട്ര ഭേദമെന്യേ, പെൺകുട്ടികളും , ആൺകുട്ടികളും, സ്ത്രീകളും സ്വന്തം വീട്ടിലും വെളിയിലും ഒരു പോലെ  ലൈംഗിക ആക്രമണങ്ങളുടേയും കച്ചവടങ്ങളുടേയും ഇരകളാകുന്നു.  പുരുഷന്മാർ മാത്രമല്ല, മക്കളുള്ള അമ്മമാരും (സ്ത്രീകൾ) സ്വന്തം മക്കളെ വിറ്റുകൊണ്ടോ പീഡകന്മാർക്കു കൂട്ടിക്കൊടുത്തോ ഇതിൽ കക്ഷിചേരുന്നു.  സ്ത്രീക്കു നേരെയുള്ള പീഡനം അവൾക്കു നേരെയുള്ള ലിംഗ പാരമ്പര്യ ഗൂഢാലോചനകൾക്കപ്പുറം കടന്ന് മറ്റെന്തോ ആയിരിക്കുന്നു.  ലൈംഗികതയുടെ ആസ്ഥാന ചിന്തകൾ തന്നെ മാറിമറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.  ലൈംഗിക കമ്പോളത്തിൽ ആണും പെണ്ണും ലിംഗ രൂപാന്തരം സംഭവിക്കുന്നവരും ഇരകളാകുന്നു.  ഒരു ചായകുടിക്കുന്നതിനപ്പുറം, ഒരു ചോക്കലേറ്റ് തിന്നുന്നതിനപ്പുറം രതി ഒന്നുമല്ലാതായിരിക്കുന്നു.

കേരളത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ കൂടുതൽ വേട്ടയാടപ്പെടാൻ ഇതൊരു കാരണമാകുന്നു,  പ്രത്യേകിച്ച് ചെറുപ്പക്കാർ.  അവരാണല്ലോ കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങളെ തനതു വ്യക്തിത്വത്തിലൂടെ കൂടുതൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.   അവരുടെ മാറുന്ന വസ്ത്ര ധാരണവും, ജീവിത രീതികളും , സ്വാ‍തന്ത്ര്യ ധാരണകളും മൂല്യങ്ങളുമാണ് മുകളിൽ പറഞ്ഞ ലൈംഗിക ആക്രമണങ്ങൾക്കു കാരണങ്ങൾ എന്നു പെട്ടെന്നു കാലഹരണപ്പെട്ട പുരുഷാധിഷ്ഠിത സാമൂഹ്യ-മത വ്യവസ്ഥകളുടെ വിധിയുണ്ടായി.  ഈ വ്യവസ്ഥയോടു  കണ്ണി ചേർന്നാണല്ലോ കേരളത്തിലെ കുടുംബങ്ങൾ പൊതുവെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.  സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധമുള്ള പെണ്മക്കൾ ഫെമിനിസ്റ്റുകളായി, ‘പിഴച്ചു’പോകുന്നതിന്റെ ചാർജ് ഷീറ്റ് അമ്മമാർക്കു കിട്ടുന്ന പുതിയ തല വേദനകളാകുന്നു.

 ഇവിടെയും തെരേസയുടെ പോസ്റ്റിംഗിനു  എന്തു  സാംഗത്യമാണ്   എന്നതിൽ സംശയമുണ്ട്.  യുവത്വത്തിന്റെ ഫെമിനിസ്റ്റു സ്വാ‍തന്ത്ര്യബോധത്തെ എങ്ങനെ ക്രിയാത്മകമായും ഭാവനാസമ്പന്നമായും കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നുള്ളതാണ് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യം. അതിന് ഒരു  പ്രസംഗത്തിന്റെ ചുവയുള്ള സാരോപദേശം എത്ര മൂല്യമുള്ളതാണെന്നു സംശയിക്കുന്നു.


ഫെമിനിസത്തിന്റെ ആഗോള ചരിത്രം 

ഇത്തരുണത്തിൽ ഫെമിനിസത്തിന്റെ ആഗോളചരിത്രത്തിലേക്കൊന്നു കണ്ണോടിക്കാം.  എന്നു പറയുമ്പോൾ ഈ ചരിത്രം എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളിലും രാജ്യങ്ങളിലും ഒന്നായിരുന്നു എന്നല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത്.  സ്ത്രീയുടെ അവസ്ഥ/ പ്രശ്നങ്ങൾ/ പരിഹാരങ്ങൾ/പുരോഗതി,  ഓരോ ദേശങ്ങളിലും അവിടങ്ങളിലെ രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക, മത, സാംസ്കാരിക ഘടകങ്ങളേയും സ്ത്രീയുടെ സംഘടനാശേഷിയേയും അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയായിരുന്നുഎന്നു പറഞ്ഞാൽ പാശ്ചാത്യ സംസ്കാരത്തിലും (Western civilisation) ഇന്ത്യയിലും ഫെമിനിസം വളർന്നത് രണ്ടു തരത്തിലായിരുന്നു.

ഇന്ത്യയിൽ /കേരളത്തിൽ ഫെമിനിസം മുൻപു പറഞ്ഞതുപോലെ ദൃശ്യ-മാദ്ധ്യമ സൃഷ്ടികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്ഥമായി സ്വകാര്യ ഇടങ്ങളിൽ വളർന്നിരുന്നില്ല.

പൊതു ഇടങ്ങളിൽ സ്ത്രീയോടുള്ള നീതി പുരുഷന്റെ ഔദാര്യമായിട്ടായിരുന്നു കരുതിയിരുന്നത്.  അതിനാൽ പുരുഷന്മാരായിരുന്നു സതി മുതലായ സാമൂഹ്യ അന്യായത്തിനു നേരെ മുൻ കൈയ്യെടുത്തത്. എന്നാൽ സ്വാതന്ത്ര്യ-സമര വിമോചന പ്രസ്ഥാനങ്ങളായാണ്  ആദ്യമായി ഇന്ത്യയിൽ സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം ഉണ്ടായത്.  ഇവയിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നവർ പൊതുവെ ഇന്ത്യയുടെ വർഗ-ജാതി- ശ്രേണിയിൽ ഉന്നതരെന്നു സ്വയം അവകാശപ്പെട്ടവരും അതിന്റെ പേരിൽ അധികാരം കൈയ്യാളി ദേശത്തിന്റെ റിസോഴ്സസ് തുല്യബോധമില്ലാതെ കൈയ്യടക്കിവച്ചവരും അതിനാൽ വിദ്യാസമ്പന്നരുമായിത്തീർന്ന വനിതകൾ ആയിരുന്നു.  വിദേശാധിനിവേശത്തെ ചെറുക്കുന്നതിനും ദേശീയതയുടെ സ്വരം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുമായി സ്ത്രീയുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തെ ഉണർത്തുകയും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുകയുമെന്നതിൽ കവിഞ്ഞ് അവ ഒരിക്കലും ശുദ്ധ സ്ത്രീ വാദ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ല.

സ്വാതന്ത്യത്തിനു ശേഷം ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ നിലനിന്നത് രാഷ്ട്രീയ ശാക്തീകരണത്തേയും അധികാരത്തെയും മുന്നിൽ കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു.  ഒരു പുരുഷാധിപത്യ അധിനിവേശ അധികാരവ്യവസ്ഥയുടെ എല്ലാ അടയാളങ്ങളും നിലനിർത്തിയ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യ ഭരണക്രമത്തിൽ സ്ത്രീയുടെ നേർക്കുള്ള അവളുടെ വ്യക്തിത്വത്തിനും സ്വാതന്ത്യത്തിനും നേരെ പാരമ്പര്യമായി ഉയർന്നിരുന്ന സാമൂഹ്യ വിവേചനങ്ങൾക്കെതിരെ പരിഹാരം കാണുക ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങളായതായി അറിവില്ല.

ജനാധിപത്യ ഇന്ത്യയിൽ സ്ത്രീ ഒരു ‘ദുർബല’വിഭാഗമായാണ് വിലയിരുത്തപ്പെട്ടത്.-   ഒരു രണ്ടാംകിട -ജനങ്ങൾ.  ഈ ദുർബലവിഭാഗത്തിന്റെ സംരക്ഷകന്റെ റോളിലാണ്, പുരുഷാധിപത്യ ഭരണകൂടം പ്രവർത്തിച്ചത്.   ഈ ‘ദുർബലതയുടെ’പേരിലുള്ള സംരക്ഷണവും ഔദാര്യങ്ങളും ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം ചിലയിടത്തൊക്കെ സുഗമമാക്കിയെങ്കിലും, അത് ജനാധിപത്യാധിഷ്ഠിതമായ അവരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും മൂല്യങ്ങൾക്കും എതിരെ കത്തി വക്കുന്നതായിരുന്നു.  ഈ സംരക്ഷകനോടു സമസ്ഥാനമായാണ് ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീ-ശാക്തീകരണ രാഷ്ട്രീയം എന്നും പ്രവർത്തിച്ചത്.   അതുകൊണ്ടു തന്നെ അതിന് ജാതി-വർഗ-മത-അധികാര- രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ശ്രേണികൾക്കു പുറത്ത് സ്ത്രീ-പ്രശ്നത്തെ -കർത്തവ്യ ബോധത്തോടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.  അതിനാൽ അവരുടെ കീഴിലെ സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം ഇന്നു ഞായറാഴ്ച്ചസ്കൂളുപോലെ, കരയോഗം പോലെ, കുടുംബയോഗങ്ങളും പൊങ്കാലയും പോലെ, ടി.വി പരിപാടികൾ പോലെ അദ്ധ്യക്ഷൻ തീരുമാനിക്കുന്ന കാര്യപരിപാടികളനുസരിച്ച്  തുടങ്ങുന്നു, അവസാനിക്കുന്നു, ക്രിയാത്മകതയുടെ ഭാവനയോ ഊർജമോ ഇല്ലാതെ.

ഇരുപത്തി ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചെറുപ്പക്കാരിൽ -ആണിലും പെണ്ണിലും- ഇന്ത്യൻ ഫെമിനിസത്തിന്റെ ഈ വർഗ്ഗീയ-രാഷ്ട്രീയ അധികാരമുഖത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടുന്നുണ്ട് എന്നു തോന്നുന്നു. വർഗ- ജാതി-മത-ലിംഗ വിവേചനങ്ങൾക്കു പുറത്തു കടക്കുന്ന ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണ് അവർ.  എന്നാൽ അവർ ഇന്നു വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നവരുമാണ്.   അവർക്ക് വേണ്ടത്,  ആത്മാർത്ഥമായ നേതൃത്വമാണ്.


Read more »